Rhodesian-Ridgeback

Rhodesian-Ridgeback er upprunninn í Suður-Afríku, nánar tiltekið Rhodesiu (öðru nafni Simbabwe) og var hann ræktaður úr mörgum veiðihundategundum með það að leiðarljósi að ná fram styrk, þori, úthaldi og veiðieðli ásamt góðu lyktar- og sjónskyni og samvinnu-fúsu geðslagi. Einnig voru gerðar kröfur um að umhirðan væri í lágmarki.
Hundarnir voru látnir vinna saman 4-5 í hóp og var hlutverk hópsins að hafa uppá ljónum og halda þeim “uppteknum” þar til veiðimaðurinn kom og drap þau.

Eins áttu þeir að verja búsmalann fyrir árásum villikatta.

Rhodesian-Ridgeback  er ekki mjög gömul tegund ef haft er í huga  að fyrsta ræktunar-markmiðið fyrir tegundina var gert 1922 og því var síðan breytt 1931 og aftur 1936. En þar sem Rhodesian-Ridgeback var ræktaður úr mörgum tegundum á þessum tíma er óljóst hvað hægt er að rekja ættir forvera hans langt aftur því tegundin var markvisst ræktuð úr þeim  hundum og hundategundum sem þóttu falla að ræktunarmarkmiðunum og í raun var enginn einn hundur til sem uppfyllti þau þegar þau voru gerð.  Þannig var tegundin Rhodesian-Ridgeback ekki til  fyrr en á árunum á milli 1922 og 1925.

Rhodesian-Ridgeback er stór og stæðilegur hundur sem samsvarar sér mjög vel.
Leyfilegur litur er frá mjög ljósu til dökk rauðs (wheaten), þeir mega vera með hvítt á tám og bringu og kolaðir á trýni og  eyrum.
Einnig eru til “liver-nosed” en þeir eru með brúna snoppu og einlitir rauðir á feldinn.
Einkennið er hinsvegar rákin sem myndast á hryggnum þar sem feldurinn vex í öfuga átt. Rákin nær frá herðablöðum að mjöðm, er í útliti einsog fiðluháls efst en mjókkar í átt að rófu.

Hann er rólyndur að eðlisfari, eiginlega latur og fátt sem kemur honum úr jafnvægi, hann hefur langan “kveikiþráð” en ver sig og sína sé þeim ógnað.
Hann geltir sjaldan en ef það gerist er oftar en ekki gild ástæða fyrir því.

Almennt er Rhodesian-Ridgeback mjög hraust hundategund en fyrir utan viðkvæmar mjaðmir og olnboga (stór hundur) þekkist svokallaður Dermoid-sinus en það er meðfæddur húðgalli á baki, þ.e. gat í húðinni sem getur náð inn að mænu.  Ef óhreinindi komast svo þarna inn og sýking blossar upp, nær hún inn í mænu og veldur alvarlegum skaða. Allir hvolpar eru skoðaðir strax við fæðingu og yfirleitt aflífaðir ef þessi galli greinist.

Líftími Rhodesian-Ridgeback er 12-14 ár sem telst langt fyrir þetta stóran hund.  Á móti kemur að hann er seinþroska og geta hvolpalætin orðið svolítið yfirþyrmandi sökum stærðar hans og þyngdar en meðalhæð rakka er 66-69cm og geta þeir orðið hátt í 50kg.

Hann þarf ákveðinn jákvæðan aga og  mikið hugmyndaflug til að halda honum við efnið.

Þar sem hann er frekar latur að eðlisfari og vill einnig sjá tilgang með því sem hann gerir þá þýðir ekki að ætla honum að hlaupa og sækja spýtu eða bolta, því ef þú hendir einhverju frá þér þá sækir hann það kannski einu sinni til tvisvar en dregur síðan þá ályktun að þú viljir ekki nota það og hættir því að sækja.
Samt er ákveðin þjálfun af hinu góða því hún veitir honum útrás og ánægju en hann þarf að sjá einhver tilgang með þjálfuninni.
Eins þarf hann að sjálfsögðu reglulega hreyfingu til að honum líði vel.

Rhodesian-Ridgeback er sjaldnast matvandur og því er oftast hægt að umbuna honum með mat. Ókosturinn við það er hinsvegar sá að hann heldur að allur matur sé ætlaður honum. Missi hann hinsvegar matarlystina er nær öruggt að eitthvað er að.

Rhodesian-Ridgeback er mjög hjálpsamur hundur og er yfirleitt með trýnið í öllum athöfnum þínum, hann hjálpar líka til við að taka af borðum alveg óumbeðið!

Feldurinn er mjög snöggur (einfaldur) og feldhirða lítil og ekki  þörf á að baða hann oft. Hann hatar vatn og setur upp svip ef þér dettur í hug að fara í göngutúr í rigningu!
Klippa þarf klær reglulega og hreinsa eyru.

Rhodesian-Ridgeback gengur vel með öðrum dýrum ef hann er vaninn við þau ungur.

Hann er rólegur, yfirvegaður, frekar hlédrægur gagnvart ókunnugum, getur verið ómannblendinn en þegar þú hefur unnið vináttu hans er hún fyrir lífið!

Texti: Kolbrún Karlsdóttir